Choć w reprezentacji Polski na tle swoich kolegów rozegrał stosunkowo niewiele meczów – choć wcale nie mało, bo było ich siedemdziesiąt cztery – to jednak był uczestnikiem najważniejszego turnieju w latach siedemdziesiątych, czyli igrzysk olimpijskich w Montrealu, które były największym triumfem polskiej siatkówki. Był podporą olsztyńskiego AZS, do którego trafił podczas studiów, dzięki czemu mógł później świętować m.in. trzy tytuły mistrza Polski, ale nie tylko, bo również wywalczył ligowe medale w innych kolorach, a zespół AZS bardzo dobrze spisywał się również w europejskich pucharach. A z reprezentacją, oprócz olimpijskiego złota, wywalczył także srebrny medal mistrzostw Europy.
W barwach olsztyńskiego klubu rozwinął styl gry charakteryzujący się dużą wszechstronnością i techniką, co było jego atutem również w reprezentacji. Choć nie zawsze był podstawowym graczem, jego rola jako solidnego zmiennika i zespołowego zawodnika była wysoko ceniona, a sam trener Hubert Jerzy Wagner podkreślał jego pracowitość i profesjonalne podejście do treningów. Po zakończeniu kariery w Polsce Lubiejewski, jak większość jego kolegów z reprezentacji, kontynuował związek z siatkówką jako zawodnik i później trener zagranicą. On trafił do Belgii, gdzie cieszył się wielkim szacunkiem. Podobnie zresztą jak, w Polsce, bo „Chomik” – taki miał właśnie pseudonim – mógł imponować profesjonalizmem i lojalnością wobec klubu oraz reprezentacji.
Galeria
