Mistrz świata, mistrz olimpijski, członej słynnej „złotej szóstki” Huberta Wagnera. Przecenić roli Włodzimierza Stefańskiego w polskiej siatkówce się nie da. Był nie tylko skutecznym środkowym bloku, ale też graczem niezwykle zdyscyplinowanym taktycznie – cechy te sprawiły, że trener Hubert Wagner uważał go za idealne ogniwo swojej reprezentacji. W barwach narodowych zadebiutował w 1969 roku i przez ponad dekadę rozegrał 267 oficjalnych spotkań, w których wniósł ogromny wkład w sukcesy polskiej siatkówki.
Już od młodości związany ze sportem, karierę rozpoczynał jako wychowanek Gwardii Wrocław, skąd – dzięki talentowi i pracowitości – trafił do silnych drużyn warszawskich: Skry, AZS AWF i Legii. Z powodzeniem reprezentował także barwy Resovii Rzeszów, z którą zdobył tytuły mistrza Polski w latach 1974 i 1975. W tamtym czasie przyszły też największe triumfy w reprezentacji, wywalczenie tytułu mistrza świata w Meksyku i olimpijskiego złota w Montrealu. W Stefańskiego rolę w tych turniejach była absolutnie znacząca. Oprócz złotych medali mistrzostw świata i igrzysk olimpijskich, Stefański zdobywał także medale mistrzostw Europy i startował w Pucharze Świata, będąc ważnym elementem narodowej drużyny.
Włodzimierz Stefański pozostaje symbolem klasycznej siatkówki – zawodnikiem wytrwałym, skutecznym, ale, co bardzo ważne, oddanym drużynie.
Galeria
