W wieku zaledwie 16 lat zadebiutował w reprezentacji Polski, mimo że jako „Mały” mierzył tylko 180 cm. Dzięki wysokim umiejętnościom wzrost wychowanka Lechii Tomaszów Mazowiecki nigdy nie był przeszkodą. Od najmłodszych lat imponował walecznością i skocznością, czym nadrabiał brak fizyczne. Po świetnej grze w klubie Lechia Tomaszów Mazowiecki, Gawłowski przeniósł się do AZS AWF Warszawa, a następnie do Płomienia Milowice, gdzie odnosił największe sukcesy klubowe, zdobywając m.in. mistrzostwa Polski i Puchar Europy Mistrzów Krajowych. W reprezentacji narodowej rozegrał aż 366 spotkań i był kluczową postacią „złotej drużyny” Huberta Wagnera.
Największe triumfy Gawłowskiego to największe sukcesy polskiej siatkówki – mistrzostwo świata w 1974 roku i mistrzostwo olimpijskie dwa lata później. Był graczem niezwykle wszechstronnym, dobrze radzącym sobie zarówno w roli rozgrywającego, jak i atakującego. Był niezwykle ceniony nie tylko za grę, ale również za cechy osobowościowe – umiał utrzymać chłodną głowę, imponował życiową mądrością i miał umiejętność łagodzenia konfliktów w zespole. Na koniec kariery występował jeszcze w lidze włoskiej, wówczas najlepszej na świecie.
Wiesław Gawłowski 14 listopada 2000 roku zginął tragicznie w wypadku samochodowym. To niepowetowana do dzisiaj strata, bo dla polskiej siatkówki był postacią absolutnie wyjątkową.
Galeria
