Niewiarygodna inteligencja boiskowa, wspaniała technika i ogromna pasja do gry – to najważniejsze cechy Włodzimierza Sadalskiego, niezwykle ważnej postaci złotej ery polskiej siatkówki z lat siedemdziesiątych. Swoją karierę rozpoczął w poznańskim AZS, szybko trafiając do warszawskiej Skry, a potem do Płomienia Milowice, wówczas ligowego potentata. Z tym klubem zdobył dwa tytuły mistrza Polski oraz Puchar Europy Mistrzów Krajowych. Był także filarem reprezentacji Polski i uzbierał 186 występów w narodowej drużynie. Choć niezbyt często błyszczał jak jego najbardziej znani koledzy z kadry, to jednak pełnił niezwykle ważną rolę taktycznego uzupełnienia w zespole Huberta Jerzego Wagnera. W 1974 roku wspólnie z drużyną zdobył tytuł mistrza świata w Meksyku, a dwa lata później – złoty medal olimpijski na igrzyskach w Montrealu. W Montrealu pełnił funkcję drugiego rozgrywającego, a mimo odniesionej kontuzji szybko wrócił do gry, demonstrując ogromny hart ducha.
Po zakończeniu kariery klubowej Sadalski wyjechał do Finlandii, gdzie występował w tamtejszych klubach. Jego związek z fińską siatkówką nie zakończył się wraz z grą, bo na przełomie lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych był selekcjonerem reprezentacji męskiej Finlandii. Po powrocie do Polski Sadalski aktywnie działał w środowisku siatkarskim, pełniąc ważne funkcje w Polskim Związku Piłki Siatkowej. To postać, która dzięki determinacji i pracowitości zapisała się złotymi zgłoskami w historii polskiej siatkówki.
Galeria
